Leczenie zaburzeń lękowych Warszawa

Stres

Czasem możesz czuć niepokój, że nie wytrzymasz nagromadzenia różnych spraw w pracy, domu, w kontakcie z dziećmi. Bywa, że ten stan przeciążenia prowadzi Ciebie do smutku i braku satysfakcji z życia. To tak jakbyś dźwigał ciężki kamień pod górę, a jej szczyt nie był widoczny. Taki chroniczny stan może odebrać radość z życia i spowodować uczucie związane z tym, że nie warto wstawać rano z łóżka. Te doświadczenia mogą prowadzić do stanu depresyjnego – przemęczenia, uczucia beznadziei, ugrzęźnięcia, braku opcji na wydostanie się. Wtedy zaczyna się tunelowe myślenie – zawęża się możliwość patrzenia na swój świat, widzi się jedynie swoje sprawy w czarnych barwach.

Często dzieje się tak, że stres silnie łączy się z chorobami psychosomatycznymi – chorobami w ciele (szczególnie autoimmunologicznymi, autoagresywnymi), które zaczynają się od doświadczania trudnych emocji (m.in. reumatoidalne zapalenie stawów, nerwica serca, żołądka, zespół jelita drażliwego, Hashimoto, zapalenia pęcherza na tle emocjonalnym, migreny). Uczucia, które nie są do pomieszczenia w psychice przechodzą na ciało i wyrażają się w bólu fizycznym. Czasem łatwiej zareagować na ból fizyczny niż mieć świadomość bólu psychicznego, który może budzić wiele bezradności i lęku.

Gdy odczuwamy stres zazwyczaj postrzegamy naszą sytuację życiową jako zagrażającą. Ta ocena sytuacji jest zazwyczaj wtedy połączona z naszymi możliwościami pomieszczania stresorów (większa/mniejsza wytrzymałość psychiczna). Czasem nasz temperament powoduje, że łatwiej radzimy sobie z tym, co może być przeciążające. Wtedy mamy naturalne możliwości psychiczne, aby radzić sobie z trudnymi sytuacjami np. przez zdolność do brania na siebie tyle, ile jesteśmy w stanie udźwignąć. Niestety czasem z różnych względów te możliwości emocjonalne są mniejsze. Wtedy pojawia się stres i lęk. Jeśli jest to znane Tobie doświadczenie, to dobrze myśleć o nim jako o ważnej informacji, że jest być może za wiele spraw na zewnątrz, których trudno jest Tobie pomieścić w życiu. Być może Twoje życie psychiczne zostało całkowicie zapełnione różnymi sprawami i nie ma w nim, miejsca na Ciebie. Trwanie w trudnej i stresującej sytuacji życiowej może doprowadzić do uszczuplenia zasobów psychicznych i naturalnej odporności organizmu.

Lęk i fobia

Fobia to stan w którym osoba może być przerażona przedmiotem lub sytuacją, w wyniku czego unika kontaktu z tą właśnie sytuacją lub przedmiotem. Niektóre fobie można nazwać ,,prostymi fobiami”, ponieważ związane są z konkretnym przedmiotem lub sytuacją np. strach przed kontaktem z pająkiem (arachnofobia), strach przed wysokościami (akrofobia), strach przed lataniem. Unikanie budzącego lęk obiektu może wzmacniać fobię, a także nieść negatywny wpływ na życie tej osoby. ,,Fobie proste” mogą przybierać bardziej złożone i dotkliwe formy. Często dzieje się tak, że w proces unikania lęku rozrasta się na całe życie osoby ogarniętej fobią – zaczyna się od unikania sytuacji stresowej, ale okazuje się, że tych stresujących sytuacji może być coraz więcej i od lęku przed wystąpieniami publicznymi może okazać się, że dojdzie lęk przed mówieniem przy większych grupach np. znajomych czy rodziny aż dochodzi do powiększającej się izolacji tej osoby, bo nie jest ona w stanie ani występować przed dużą grupą ludzi w pracy ani przed grupą rodzinną czy znajomych. Na przykład agorafobia -lęk przed przestrzenią w ciężkich przypadkach może okazać się nie tylko obawą przed dużymi przestrzeniami, ale może doprowadzić do tego, że dana osoba uzna za niepokojące lub nawet przerażające rozważenie opuszczenia własnego domu. Wtedy właśnie miejsca publiczne lub nieznane mogą wzbudzać w tej osobie ataki paniki, uczucie utraty kontroli, poczucie, że nie ma dokąd uciec.

Niektóre fobie mogą poważnie ograniczać życie danej osoby. Podczas psychoterapii psychoterapeuta stara się pomóc pacjentowi w zrozumieniu jego stanu i przyjrzeniu się jego procesom myślowym i wzorcom, które przyczyniają się do strachu i paniki. Badając emocjonalne problemy związane z rozwojem fobii i rozumiejąc powód, w jaki sposób i dlaczego fobia rozwinęła się, osoba będzie czuła się na siłach poradzić sobie z fobią.

Zaburzenia obsesyjno-kompulsywne

OCD (inaczej: nerwica natręctw) jest zaburzeniem lękowym charakteryzującym sę natrętnymi myślami i powtarzającymi się zachowaniami. Często zaczyna się w czasie dojrzewania lub we wczesnej dorosłości. OCD może wywoływać uczucie intensywnego niepokoju, strachu, paniki, które zmuszają osobę cierpiącą do wykonywania pewnych rytuałów i czynności kompulsywnych, próbując złagodzić lęk. Objawy OCD mogą obejmować:

  • kompulsywne mycie lub czyszczenie, wielokrotne sprawdzanie lub niechęć do określonych liczb
  • obsesyjne, powtarzalne myśli wpływające na jakość życia

W ciężkich przypadkach OCD może wpłynąć na izolację społeczną osoby mającej kłopot z tym zaburzeniem. OCD silnie wpływa na funkcjonowanie – relacje z ludźmi mogą pogarszać się, obsesje i kompulsje mogą wpływać na pracę.

Psychoterapia jest skuteczną metodą leczenia lęku. Badając korzenie lęku i rzucając światło na rozumienie procesów myślowych można pomóc pacjentowi pogodzić się z własnym doświadczeniem i złagodzić trudne objawy.

Ataki paniki

Ataki paniki są przejawem skrajnego niepokoju. Lęk jest częstą i naturalną reakcją, gdy czujesz się przestraszony lub zagrożony. Wtedy to odczucie chroni przed zagrożeniem. Czasem jednak lęk może okazać się uczuciem, które izoluje od świata. Ataki paniki mogą wycofywać z życia, są doświadczeniem bardzo niepokojącym. Typowymi objawami ataku paniki są:

  • szybkie bicie serca
  • kołatanie serca
  • duszności
  • zawroty głowy
  • uczucie wyobcowania, nierealności
  • mrowienie na twarzy, w kończynach, ciele
  • lęk przed utratą kontroli

Psychoterapia ataków paniki wiąże się z lepszym zrozumieniem sensu kryjącego się za nimi i nauką kontroli nad nimi. Ważne jest w psychoterapii, aby tunelowe myślenie związane z obsesyjnym myśleniem o lęku i potencjalnym ataku paniki przenieść na rozumienie całego otaczającego kontekstu. Zatem drogą do leczenie ataków jest wyjście poza mały fragment rzeczywistości i próba zrozumienia całego życia pacjenta – jego relacji z ludźmi, obecnej sytuacji, wydarzeń z przeszłości.

  • Oferta

  • W czym pomagam?

  • Leczenie zaburzeń lękowych

    Gabinet Psychoterapii Ego specjalizuje się w leczeniu zaburzeń nerwicowych, stresu, lęku, zawrotów głowy na tle emocjonalnym. Psychoterapia pozwala na poznanie przyczyn przeciążenia i lęku, dzięki czemu można podejmować odpowiednie decyzje życiowe, które pozwolą na zminimalizowanie tak trudnych objawów i polepszenie funkcjonowania. Stres psychiczny może odebrać na stałe zadowolenie z życia i chęci do pracy, tworzenia rodziny i związku. Zmiany w przeciążającym funkcjonowaniu są niezwykle potrzebne do tego, aby rozpocząć wystarczająco dobre funkcjonowanie, które zakłada obecność innych, satysfakcję z pracy, poczucie sensu w życiu. Stany napięcia i bóle spowodowane stresem (kręcze karku, zespół jelita drażliwego, nerwica serca, żołądka, reumatoidalne zapalenie stawów) mogą spowodować całkowite wycofanie w sytuacjach społecznych i zawodowych. Terapia pozwala na wyeliminowanie czynników nerwicowych i powrót do myślenia o świecie, relacjach, swoim życiu nie zaburzony lękiem i strachem.

    Do problemów związanych z lękiem należą: bezsenność, objadanie się, niechęć do jedzenia, kołatanie serca, uczucie derealizacji – wyobcowania, bóle brzucha, bóle w klatce piersiowej, bezdech, paraliże kończyn, uczucie przejedzenia w jelitach i żołądku, kłopoty z trawieniem, bóle stawów, migreny, napięcia w żuchwie i kłopoty z zaciskaniem zębów (szczękościsk).

    Stres i lęk często wiążą się z uczuciem przeciążenia psychicznego. Niejednokrotnie te odczucia przechodzą do kategorii doświadczenia somatycznego – emocje zamieniają się na ból cielesny np. osoba, która odczuwała chroniczny stres zaczyna doświadczać bólów w brzuchu i przestaje ten ból łączyć z uczuciem, przez co uczucia pozostają te same i w organizmie może pojawić się środowisko zapalne np. zespół jelita drażliwego (który z kolei powstał na skutek długotrwale przeżywanego stresu). W ten sposób powstają przewlekłe choroby somatyczne zapoczątkowane na tle emocjonalnym. Podobnie kształtuje się mechanizm w Hashimoto i reumatoidalnym zapaleniu stawów – zaczyna się od trudnych sytuacji życiowych, długotrwałego narażenia na stres, lęk, frustrację, ten stan wyniszcza odporność organizmu i powstają ogniska zapalne. Wtedy gdy rozwija się choroba można mówić o sprzężeniu zwrotnym emocji i ciała – emocje wpłynęły na ciało, tworząc środowisko do choroby, chorujące ciało tworzy środowisko lękotwórcze dla psychiki.

    Do zaburzeń nerwicowych kwalifikuje się także OCD – nerwicę natręctw (inaczej: zaburzenia obsesyjno-kompulsywne). Te trudności charakteryzują się obsesyjnymi czynnościami lub myślami (ruminacje). Pacjent nie może funkcjonować bez przymusowego zrobienia pewnej czynności (mycie rąk, ciągłe liczenie przedmiotów). Czasem OCD dotyczy obsesyjnych ruminacji czyli natrętnych myśli, które nie pozwalają na uczucie wolności i spokoju – myśli intruzywnie niepokoją pacjenta, który pragnie zdystansować się od nich. Niestety często jest to niemożliwe.

    Celem psychoterapii w takich sytuacjach jest uwolnienie pacjenta od natrętnych myśli i obsesyjnych czynności przez budowanie samoświadomości i rozwijanie innych zainteresowań światem (podczas terapii pacjent uczy się odkrywać w swoim wnętrzu ciekawsze kwestie niż krążenie wokół utartych i powtarzalnych myśli-ruminacji). Często pacjent ogarnięty jest lękiem, ponieważ nie miał w życiu szans na to, aby nauczyć się w zależności od kontekstu: inaczej postrzegać stresowe sytuacje albo rezygnować ze zbyt dużych obciążeń emocjonalnych.

    Kiedy zaburzenia lękowe są bardzo intensywne i uniemożliwiają funkcjonowanie czasem zaleca się równoczesne rozpoczęcie farmakoterapii i psychoterapii, aby jednocześnie pacjent mógł dość szybko ustabilizować silny lęk i równocześnie zająć się nim na przyszłość podczas terapii, żeby tak bardzo nie paraliżował jego przeżywanie świata. Psychoterapia nie przynosi natychmiastowej ulgi w objawach, lecz postępy w niej są długoterminowe.